Ponieważ miała głębokie problemy z określeniem siebie, szukała łapczywie punktu zaczepienia w projekcji siebie w dalekiej przyszłości: "Kim bym mogła zostać? Prawniczką? Dietetyczką? Kosmetyczka? Malarką? Fryzjerką?...". Pomysłom nie było końca, stąd rosło jej zagubienie. Głowa kręciła się na szyi jak na teście dla przyszłych astronautów.
Pewnego dnia przyszła do domu i stwierdziła:
-Kochaninie zdecydowałam. Chce być Nikim.
A że Kochanin bardzo ją kochał pstryknął palcami i powiedział:
-Kochanino, a więc cie nie ma.
I zniknęła ona.
niedziela, 11 kwietnia 2010
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Właśnie zastanawiałam się od dłuższego czasu czy to możliwe? i czasami wydaje mi się (tak naprawdę to nawet częsciej, ale cicho;)), że bycie nikim jest bardziej sensowne niż bycie tłumaczem, nauczycielem, sprzedawczynią, opiekunką osoby niepełnosprawnej, projektantką etc. To nie ma w ogóle sensu byc kimś. Będąc kimś, nie możemy byc już kimś innym. Z dwojga złego pomiędzy byciem kimś a nikim, chyba najbezpiecznej jest byc artystą..;) i tu znowu zaczynają się schody: fotografem, malarzem, poetą, pisarzem, projektantem, rzeźbiarzem, ble, ble, ble...
OdpowiedzUsuńsprzedawczynią też można być różną. nauczycielem, ale czego uczyć? No i tu też jest sporo opcji. Niestety (albo "stety") nie można być nikim. Czasami chce się być nikim, kiedy jest się zagubionym... ale przy większym lub mniejszym wysiłku w końcu się siebie odnajdzie. A że bycie kimś oznacza niebycie kimś innym? Jak to powiedział znany polski psycholog, prof. Jan Strelau: "Wybór zawsze ogranicza", ale jeszcze bardziej ogranicza niedokonanie żadnego wyboru.
OdpowiedzUsuń