Luby i Lullaby wsiedli do klimatyzowanego wagonu, rzucili torbę na górę, rozsiedli się i wyciągnęli książki i gazety. Luby czyta gazetę jak w transie, nic nie jest go w stanie rozproszyć.
Lullaby: Lubyyy?
Poza Lullaby, która mniej więcej co 20 minut ma jakieś ważne pytanie.
Luby: Taaak?
Lullaby: A jak Ty to robisz, że tak czytasz i czytasz i nawet nie odwracasz na chwilę wzroku?
Luby: No jakoś tak wychodzi.
Lullaby: Szkoda, że ja tak nie umiem.
Luby: Bardzo szkoda...
Lullaby: Bo ja to się potrafię tak skupić co najwyżej godzinę na książce, pomimo, że jest strasznie ciekawa, a potem to muszę, najlepiej zmienić książkę, albo rozwiązać sudoku... A tak w ogóle to, strasznie ciekawa ta książka jest, wiesz? Normalnie wkręciłam się. Niby książka dla dzieci, a narracja taka dojrzała. Dawno na taką nie trafiłam, nawet w tych najnowszych polskich kryminałach. Beznadziejne te kryminały tak na marginesie. Już mniejsza o fabułę, ale o styl pisania, o sposób wypowiedzi. Jakby każdemu dzisiaj wydawali książki, tylko za to, że napisał albo napisała coś co ma więcej niż 10 stron, ale jakości to to nie ma żadnej, zupełne narracyjne zero. Słuchasz mnie? No dobra, czytaj sobie, już Ci nie przeszkadzam.
Podróż trwała dopiero 3 godziny (z sześciu planowanych), a Lullaby już 5 razy wyjmowała coś z torby.
Lullaby: Luby? Zdejmiesz mi? - przeciągała błagalnie, aż Luby spojrzał znad gazety- Zimno od tej klimatyzacji, przebiorę tylko spodnie. Proszę, proszę, proszęęęę...
10 minut później.
Lullaby: Luby, a zdejmiesz jeszcze raz? Tylko wyciągną notes!- dodała szybko- Proszęęę...
Luby: No dobra, ale to już ostatni raz. - otwiera torbę- Patrz jaki tu jest bałagan. No nie: cały garnitur się pogiął.
Lullaby: Wyprasuję Ci!- Lullaby wyszczerzyła zęby w rozbrajającym uśmiechu.
Luby: No dobra tylko weź te swoje piękne opaski, żeby ci się ie połamały
Lullaby poczuła dumę, że jej mężczyzna jest tak wspaniałym znawcą właściwości żeńskich opasek do włosów (tj. że się łatwo łamią). Nie każdy facet ma tak szczegółowe informacje i tak troskliwy stosunek do rzeczy typowo damskich.
Lullaby: Racja! To może ja je lepiej ubiorę...- i włożyła na łeb opaskę czarną aksamitną z wielką kokardą i doprawiła szarą plastikową. Pomimo, że czarne ogromne kokardy (oby jak największe!) we włosach były najnowszym krzykiem mody, Lullaby wyglądała w swojej co najmniej zabawnie. Luby nie mógł ukryć rozbawienia.
Lullaby: No co!? Przecież muszę mieć na sobie jakąś ozdobę- Lullaby chciała elegancko wyglądać na weselu, na który właśnie jechali- Wyśmiałeś przecież mój srebrny łańcuszek!
Luby uśmiechnął się jeszcze szerzej, gdy przypomniał sobie Lullaby w zwisającym na piersi grubym srebrnym raperskim łańcuchem.
Lullaby: oj! no i znowu popisałam się długopisem!- kiedy Lullaby próbowała naślinionym palcem zetrzeć niebieską kreskę z białej bluzki, Luby zaczął szturchać ją łokciem.
Luby: Patrz- wskazał ukradkiem głową na siedzącego po lewej chudego chłopaka z teczką na kolanach. Teczka była pełna komiksowych rysunków. Lullaby uwielbiała komiksy, o czym Luby wiedział doskonale. Wydała w stronę Lubego bezgłośne "WOW" na co on kiwnął głową, że "no".
5 minut później. Tym razem to Lullaby szturcha łokciem Lubego.
Lullaby: Luby patrz- wskazała na chłopaka z lewej- Ale mu zazdroszczę! Patrz ile już zapisał. Będzie ze 3 strony. Ciekawe jak to się robi, że się tak siedzi i pisze i jest napisane.
Luby: (chcąc pocieszyć Lullaby, że na pewno ona też tak potrafi i że nie koniecznie on jest wcale lepszy od niej): E tam. A może on pisze coś z matematyki na przykład?
Lullaby: E. Na pewno nie. Zobacz, nie ma ani jednej cyferki. Na pewno to jakaś komiksowa historia.
Przez następne 10 minut Lullaby uważnie, z wywieszonym językiem na przemian z zagryzioną dolną wargą, łypała okiem w stronę sąsiada z lewej i próbowała rozszyfrować jego pisanie.
Lullaby: Kurcze no.
Luby: Nie da się ukryć.
Lullaby: O tak! Że też musi pisać akurat hieroglifami.
Lullaby, żeby pozbyć się kompleksów, chwyciła notes i spisała.
Luby, rozkoszując się błogą ciszą, zagłębił się w lekturze.
piątek, 22 października 2010
Subskrybuj:
Posty (Atom)