Psy: Czy twój partner ci w jakiś sposób pomaga?
Lullaby: Partner… ( przez zbyt dużą ilość snu, Lullaby jest lekko roztargniona) Eeee… Luby, tak! Tak. Bardzo się stara…
Psy: W jaki sposób?
Lullaby: Na przykład, bardzo się stara, żeby wykonać z rana wszystkie polecenia, o jakie go poproszę wieczorem. Przy czym pierwszy mój sposób-polecienie był totalną porażką:
Lullaby: „Koniecznie mnie obudź z rana, ale tak, żebym naprawdę wstała!”
Dzień 1: Z rana Luby najpierw: mówi. Domyślam się, że miłym głosem (tylko, że nie pamiętam, bo wciąż śpię jak kamień). I nic. Potem krzyczy, a że ja otwieram oczy i coś tam mruczę pod nosem, bierze to za znak, że już jestem obudzona. A już stu procentowej pewności nabiera, kiedy pytam: „która godzina?”. Zadowolony z wykonanego zadania wychodzi do pracy, a ja spostrzegam, że mam na półce cały zestaw ślicznych kolorowych matrioszek i że przecież spokojnie mogę podarować jedną dla Ale, która tak bardzo prosiła chociaż o kawałek tej mojej, wtedy jedynej, co stoi na meblach obok książek z działu „reportaże”. „Co za rozkosz!”. Lubię być miła i dawać prezenty, zwłaszcza te wymarzone.
Psy: Przepraszam, o co chodzi z tymi… matrioszkami? Tak?
Lullaby: O to, że wyszedł, a ja śpię dalej i zupełnie nie pamiętam, żeby w ogóle mnie budził, za co mu się wieczorem obrywa. „Koniecznie mnie obudź znowu z rana. Proszę. Proszę. Proszę. Ale tym razem naprawdę skutecznie. Dobrze? Nie tak, żebym tylko otworzyła oczy, ale, żebym na przykład usiadła na łóżku. O tak to by było dobre. Jak usiądę, to będzie mniejsze prawdopodobieństwo, że zasnę znowu, prawda? Bo na siedząco trudniej zasnąć, nie myślisz?”
Dzień drugi: Właściwie nie pamiętam, żeby Luby najpierw mówił, tylko tak sobie wyobrażam, że pewnie najpierw spokojnie mnie budzi, a dopiero potem krzyczy. Równie prawdopodobne jest to, że zaczyna od razu mną potrząsać, bo takie relacje zdaje mi, kiedy po przyjściu z pracy, pytam go z wyrzutem: „Dlaczego mnie nie obudziłeś?”.
Paskudne, prawda? Biedny Luby…
Psy: Co on na to?
Lullaby: Cierpliwie to znosi. Właściwie jest mu mnie szkoda, widzi jak się tym przejmuję, więc oferuje dalszą pomoc, a ja podaję mu na tacy nowy, genialniejszy oczywiście, pomysł. „No dobra to może wiesz co? To może mógłbyś mi zrobić kawę i dać się jej napić, to ja na pewno wtedy już nie zasnę, no nie? Mógłbyś? Tzn. wiesz nie chcę Cię wykorzystywać, może samej mi się uda wstać i ją zrobić… Naprawdę? Kochany jesteś! I wiesz co? Od razu ją dużo posłódź, może też cukier mnie bardziej pobudzi. O to by było dobre, ten cukier! Tylko wiesz co? Musisz koniecznie, ale naprawdę KONIECZNIE, przypilnować, żebym ja tej kawy się napiła, okej? Proszę, proszę, proszę. Bardzo Cię proszę. Kochany jesteś.
Dzień trzeci: W skrócie: kawa nie pomogła. Jak się obudziłam była już zimna. A na zegarku dochodziła 12: 30…
Po eksperymentach z potrząsaniem, siadaniem, pójściem do toalety, kawą czy czekoladą przyszła kolej na siadanie przy biurku. Niestety, fotel był zbyt wygodny… Sama rozumiesz. Więc, zamieniłam go na drewniane wbijające się w plecy krzesło i przez jakiś czas skutkowało, tylko, że kupiliśmy dywan…
Psy: Dywan… Co z tym dywanem?
Lullaby: Kiedy zaczęłam pisać, coś mi spadło pod biurko, kucnęłam, żeby podnieść… i obudziłam się po półtorej godziny…
wtorek, 20 lipca 2010
wtorek, 13 lipca 2010
dieta cud!
Godzina około 1 w nocy.
Lullaby ma wyrzuty, że nie wspiera Lubego w jego diecie cud tj Luby od roku jest na diecie, ale nie schudł ani kilograma, chociaż teraz zarzeka się, że to już na pewno TA dieta i że ostro bierze się za siebie, z czego Lullaby jest dumna, bo Luby zaczął uprawiać sport (rower i basen- conajmniej 10 długości!). Więc Lullaby mocno spina się w sobie i choć tej nocy już śpi jednym okiem, drugim ukradkiem dostrzega ruch. I chociaż jedno jej ucho mocno wbite jest w poduszkę to drugie słyszy otwierane drzwi. tym razem Lullaby postanawia działać. Wysila usta i płuca do wypowiedzenia pełnego zdania:
Lullaby: Co ty tam robisz w kuchni?
Luby: Nic.
Lullaby: To zamknij ta lodówkę i chodź spać.
Luby: Ja-ą logófke?
Lullaby: I wyjmij to z buzi co ci przeszkadza mówić wyraźnie.
Luby posłusznie zamyka lodówkę i wraca do pokoju z ponurą miną.
Lullaby: Co jesz?
Luby: Nie rozumiem.
Lullaby: To ja nie rozumiem, bo masz zapchana buzię.
A kiedy Luby w końcu się kładzie, Lullaby przytula się do niego i uśmiecha:
Lullaby: No zdradź mi w końcu co jadłeś.
Na twarzy Lubego pojawia się rumieniec i przez śmiejące się usta mruczy nieśmiało:
Luby: Szyneczkę...
Lullaby ma wyrzuty, że nie wspiera Lubego w jego diecie cud tj Luby od roku jest na diecie, ale nie schudł ani kilograma, chociaż teraz zarzeka się, że to już na pewno TA dieta i że ostro bierze się za siebie, z czego Lullaby jest dumna, bo Luby zaczął uprawiać sport (rower i basen- conajmniej 10 długości!). Więc Lullaby mocno spina się w sobie i choć tej nocy już śpi jednym okiem, drugim ukradkiem dostrzega ruch. I chociaż jedno jej ucho mocno wbite jest w poduszkę to drugie słyszy otwierane drzwi. tym razem Lullaby postanawia działać. Wysila usta i płuca do wypowiedzenia pełnego zdania:
Lullaby: Co ty tam robisz w kuchni?
Luby: Nic.
Lullaby: To zamknij ta lodówkę i chodź spać.
Luby: Ja-ą logófke?
Lullaby: I wyjmij to z buzi co ci przeszkadza mówić wyraźnie.
Luby posłusznie zamyka lodówkę i wraca do pokoju z ponurą miną.
Lullaby: Co jesz?
Luby: Nie rozumiem.
Lullaby: To ja nie rozumiem, bo masz zapchana buzię.
A kiedy Luby w końcu się kładzie, Lullaby przytula się do niego i uśmiecha:
Lullaby: No zdradź mi w końcu co jadłeś.
Na twarzy Lubego pojawia się rumieniec i przez śmiejące się usta mruczy nieśmiało:
Luby: Szyneczkę...
Subskrybuj:
Posty (Atom)