niedziela, 11 kwietnia 2010

Osoby:
LULLABY- główna bohaterka
ELWIRA- młodociana psycholożka

Lullaby wchodzi do gabinetu. Wita się. Elwira wskazuje ręką i prosi, żeby Lu usiadła. Lullaby siada. Cisza.
Psycholożka w skupieniu swoimi miniaturowymi ślepiami zdaje się filtrować mózg Lullaby. Wciąż cisza.
Lullaby zaczyna myśleć: „Chyba chce, żebym zaczęła. Może to taka forma grzecznościowa, że pacjent zawsze zaczyna. Nie cierpię form grzecznościowych”.
LULLABY: Proszę mówić do mnie Lullaby. Po prostu Lullaby. Bez żadnego zbędnego „Pani”.
ELWIRA: Dobrze, a więc będziemy mówić sobie „na ty”. Elwira jestem.
LULLABY: Lullaby. (wyciąga do Elwiry rękę)
Lu i E ściskają sobie dłonie. Elwira podają ją miękko i tak zwanego "śledzia”, jak to mówi koleżanka Lullaby, a czego Lullaby nie cierpi.
Cisza.
Lullaby czeka.
Elwira czeka. Elwira ewidentnie wsłuchuje się w ciszę. Wyszukuje w niej ukrytych znaczeń. Długość ciszy. Proporcjonalność ciszy. Cisza odnośnie. Cisza w porównaniu. Zjawiska dookołaciszowe. I inne.
Lullaby zaczyna się nerwowo wiercić w fotelu.
Lullaby zaczyna się nudzić i stresować. Burczy jej w brzuchu.
LULLABY: Nie wiesz co powiedzieć? Na twoim miejscu wiedziałabym co powiedzieć.
ELWIRA: A co chciałabyś, żebym powiedziała?
LULLABY: „Lullaby jesteś piękna. Inteligentna, seksowna. Niesamowicie mądra i utalentowana”.
ELWIRA: Na pewno chcesz, żebym TO powiedziała?
LULLABY: Nie. Właściwie to nie. Właściwie to wolałabym, żebyś powiedziała coś od siebie.
ELWIRA: To twoja terapia Lullaby. Ty decydujesz.
Głęboka cisza.
LULLABY: (znienacka) Dupa.
ELWIRA: Słucham.
LULLABY: Chcę, żebyś powiedziała „Dupa”. „Lullaby jesteś w dupie. Jednej wielkiej ciemnej dupie i raz na zawsze przyjmij to do wiadomości”.
ELWIRA: Mhm. Czyli mam powiedzieć „Dupa”?
LULLABY: Nie. Powiedz coś od siebie.
ELWIRA: Dlaczego chcesz, żebym powiedziała „dupa”?
LULLABY: Sama nie wiem. Już nie chcę.
ELWIRA: Mhm.
Cisza.
Na tyle na ile się da Lullaby buja się na krześle. I wierci.
Dłuuuuga cisza.
LULLABY: Dupa dupa dupa dupa. Jestem w dupie. Jestem dupą. Jak tak nic nie mówisz, to robi mi się czarna dziura w mózgu. Jeszcze nie tak wielka jak w dupie, ale rośnie.
ELWIRA: Mhm.
Cisza.
ELWIRA: Aha czyli dupa rośnie.
LULLABY: Nie powiedziałam „Dupa rośnie” tylko „Wielka czarna dziura z mojej głowy rośnie”.
ELWIRA: Aha czyli dziura z głowy rośnie. Mhm. (Kiwa głową z ewidentnym zrozumieniem).
Cisza.
Elwira patrzy w skupieniu na Lullaby i lekko kiwa głową. Próbuje się przy tym delikatnie uśmiechać, ale wygląda jakby bolał ją ząb.
Lullaby strzela długopisem. Stuka długopisem. Gryzie długopis. Włącza i wyłącza długopis czołem. Potem na zmianę włącza długopis zębami i wyłącza językiem.
Rozgląda się wszędzie. Patrzy wszędzie. Widzi wszystko i nic.
Cisza.
Cisza.
Cisza.
Cisza.
Bardzo denerwująca i stresująca cisza.
LULLABY: Wiesz co Elwiro? Powiem ci coś w tajemnicy. Potrafię wykonać pewną sztuczkę. Tą sztuczkę trenowałam wiele tysięcy razy ale nigdy w realu. Oczywiście, w tym momencie muszę zaznaczyć, że z zawodu jestem iluzjonistką-magiczką.
Lullaby patrzy Elwirze głęboko w oczy i zawiesza głos jakby szukała potwierdzenia, że Elwira rozumie co się do niej mówi.
LULLABY: Otóż, aktualnie: Pali mnie mózg. Zazwyczaj wkładam wtedy głowę do lodówki, ale w tej chwili sama rozumiesz. (W zasadzie nie wiadomo czy Elwira rozumie, ale stara się na taką wyglądać).
Stanie się tak: wyjdę stąd, skręcę w lewo i przejdę pod mostem kolejowym. Tam zatrzymam się, mocno skupię i, uwaga, fanfary, zniknę! Tylko, uważaj, żeby sztuczka zadziałała, trzeba być w pełnej desperacji- trzeba mocno chcieć zniknąć, żeby zniknąć. Czasem można zniknąć pół na pół. A wtedy już nie być człowiekiem, już nie być dajmy na to Lullaby, ale być czymś innym. Zaznaczam „CZYMŚ” innym, nie „kimś” innym. Czymś, co w rzeczywistości, w sensie na co dzień, jest… martwe.
Lullaby zawiesza głos i pozostawia w powietrzu posmak zgrozy.
Elwira szybko zapisuje coś na kartce.
ELWIRA: Proszę tutaj podpisać.
LULLABY: (czyta na głos) Oświadczam, że po wyjściu z gabinetu Pani Magister Elwiry G. nie zrobię sobie nic złego.
Lullaby podpisuje. Opiera plecy ostrożnie na fotelu.
Cisza.
LULLABY: Rozumiem, że to już koniec.
Elwira patrzy na zegarek. Uśmiecha się tym swoim szczerzącym zęby uśmiechem.
ELWIRA: Właściwie to nie. Masz jeszcze minutę, Lullaby. (szeroki uśmiech= bolący ząb). Możesz ją jakoś wykorzystać.
Lullaby wyobraża sobie, że spada z krzesła i rozbija głowę o kant stołu.

KONIEC.

EPILOG:
Tego dnia Lullaby istotnie wyszła z gabinetu na ulicę, skręciła w lewo i przeszła pod mostem kolejowym. Skupiła się mocno, ale niezbyt mocno. Zniknęła więc jedynie pół na pół. Upadła plecami na zimny chodnik, powoli stając się tym zimnym kojącym ból chodnikiem.

1 komentarz:

  1. "Długość ciszy. Proporcjonalność ciszy. Cisza odnośnie. Cisza w porównaniu. Zjawiska dookołaciszowe. I inne."

    POEZJA-powiedzialby mickey do mallory.

    od dzisiaj jestem stałą bywalczynią wywnętrzeń Twojej głowy.

    OdpowiedzUsuń