"Także żegnaj"- powiedział Kochanin. Musnął wargami jej twarz i to była cała paleta dotyku na jaką w ten dzień było go stać. Potem płakał.
A ona wklepywała się w ścianę, aż wklepała plecy i kark:
"Zbyt wiotkie mam ręce i nogi na ten czas".
sobota, 24 kwietnia 2010
niedziela, 11 kwietnia 2010
Osoby:
LULLABY- główna bohaterka
ELWIRA- młodociana psycholożka
Lullaby wchodzi do gabinetu. Wita się. Elwira wskazuje ręką i prosi, żeby Lu usiadła. Lullaby siada. Cisza.
Psycholożka w skupieniu swoimi miniaturowymi ślepiami zdaje się filtrować mózg Lullaby. Wciąż cisza.
Lullaby zaczyna myśleć: „Chyba chce, żebym zaczęła. Może to taka forma grzecznościowa, że pacjent zawsze zaczyna. Nie cierpię form grzecznościowych”.
LULLABY: Proszę mówić do mnie Lullaby. Po prostu Lullaby. Bez żadnego zbędnego „Pani”.
ELWIRA: Dobrze, a więc będziemy mówić sobie „na ty”. Elwira jestem.
LULLABY: Lullaby. (wyciąga do Elwiry rękę)
Lu i E ściskają sobie dłonie. Elwira podają ją miękko i tak zwanego "śledzia”, jak to mówi koleżanka Lullaby, a czego Lullaby nie cierpi.
Cisza.
Lullaby czeka.
Elwira czeka. Elwira ewidentnie wsłuchuje się w ciszę. Wyszukuje w niej ukrytych znaczeń. Długość ciszy. Proporcjonalność ciszy. Cisza odnośnie. Cisza w porównaniu. Zjawiska dookołaciszowe. I inne.
Lullaby zaczyna się nerwowo wiercić w fotelu.
Lullaby zaczyna się nudzić i stresować. Burczy jej w brzuchu.
LULLABY: Nie wiesz co powiedzieć? Na twoim miejscu wiedziałabym co powiedzieć.
ELWIRA: A co chciałabyś, żebym powiedziała?
LULLABY: „Lullaby jesteś piękna. Inteligentna, seksowna. Niesamowicie mądra i utalentowana”.
ELWIRA: Na pewno chcesz, żebym TO powiedziała?
LULLABY: Nie. Właściwie to nie. Właściwie to wolałabym, żebyś powiedziała coś od siebie.
ELWIRA: To twoja terapia Lullaby. Ty decydujesz.
Głęboka cisza.
LULLABY: (znienacka) Dupa.
ELWIRA: Słucham.
LULLABY: Chcę, żebyś powiedziała „Dupa”. „Lullaby jesteś w dupie. Jednej wielkiej ciemnej dupie i raz na zawsze przyjmij to do wiadomości”.
ELWIRA: Mhm. Czyli mam powiedzieć „Dupa”?
LULLABY: Nie. Powiedz coś od siebie.
ELWIRA: Dlaczego chcesz, żebym powiedziała „dupa”?
LULLABY: Sama nie wiem. Już nie chcę.
ELWIRA: Mhm.
Cisza.
Na tyle na ile się da Lullaby buja się na krześle. I wierci.
Dłuuuuga cisza.
LULLABY: Dupa dupa dupa dupa. Jestem w dupie. Jestem dupą. Jak tak nic nie mówisz, to robi mi się czarna dziura w mózgu. Jeszcze nie tak wielka jak w dupie, ale rośnie.
ELWIRA: Mhm.
Cisza.
ELWIRA: Aha czyli dupa rośnie.
LULLABY: Nie powiedziałam „Dupa rośnie” tylko „Wielka czarna dziura z mojej głowy rośnie”.
ELWIRA: Aha czyli dziura z głowy rośnie. Mhm. (Kiwa głową z ewidentnym zrozumieniem).
Cisza.
Elwira patrzy w skupieniu na Lullaby i lekko kiwa głową. Próbuje się przy tym delikatnie uśmiechać, ale wygląda jakby bolał ją ząb.
Lullaby strzela długopisem. Stuka długopisem. Gryzie długopis. Włącza i wyłącza długopis czołem. Potem na zmianę włącza długopis zębami i wyłącza językiem.
Rozgląda się wszędzie. Patrzy wszędzie. Widzi wszystko i nic.
Cisza.
Cisza.
Cisza.
Cisza.
Bardzo denerwująca i stresująca cisza.
LULLABY: Wiesz co Elwiro? Powiem ci coś w tajemnicy. Potrafię wykonać pewną sztuczkę. Tą sztuczkę trenowałam wiele tysięcy razy ale nigdy w realu. Oczywiście, w tym momencie muszę zaznaczyć, że z zawodu jestem iluzjonistką-magiczką.
Lullaby patrzy Elwirze głęboko w oczy i zawiesza głos jakby szukała potwierdzenia, że Elwira rozumie co się do niej mówi.
LULLABY: Otóż, aktualnie: Pali mnie mózg. Zazwyczaj wkładam wtedy głowę do lodówki, ale w tej chwili sama rozumiesz. (W zasadzie nie wiadomo czy Elwira rozumie, ale stara się na taką wyglądać).
Stanie się tak: wyjdę stąd, skręcę w lewo i przejdę pod mostem kolejowym. Tam zatrzymam się, mocno skupię i, uwaga, fanfary, zniknę! Tylko, uważaj, żeby sztuczka zadziałała, trzeba być w pełnej desperacji- trzeba mocno chcieć zniknąć, żeby zniknąć. Czasem można zniknąć pół na pół. A wtedy już nie być człowiekiem, już nie być dajmy na to Lullaby, ale być czymś innym. Zaznaczam „CZYMŚ” innym, nie „kimś” innym. Czymś, co w rzeczywistości, w sensie na co dzień, jest… martwe.
Lullaby zawiesza głos i pozostawia w powietrzu posmak zgrozy.
Elwira szybko zapisuje coś na kartce.
ELWIRA: Proszę tutaj podpisać.
LULLABY: (czyta na głos) Oświadczam, że po wyjściu z gabinetu Pani Magister Elwiry G. nie zrobię sobie nic złego.
Lullaby podpisuje. Opiera plecy ostrożnie na fotelu.
Cisza.
LULLABY: Rozumiem, że to już koniec.
Elwira patrzy na zegarek. Uśmiecha się tym swoim szczerzącym zęby uśmiechem.
ELWIRA: Właściwie to nie. Masz jeszcze minutę, Lullaby. (szeroki uśmiech= bolący ząb). Możesz ją jakoś wykorzystać.
Lullaby wyobraża sobie, że spada z krzesła i rozbija głowę o kant stołu.
KONIEC.
EPILOG:
Tego dnia Lullaby istotnie wyszła z gabinetu na ulicę, skręciła w lewo i przeszła pod mostem kolejowym. Skupiła się mocno, ale niezbyt mocno. Zniknęła więc jedynie pół na pół. Upadła plecami na zimny chodnik, powoli stając się tym zimnym kojącym ból chodnikiem.
LULLABY- główna bohaterka
ELWIRA- młodociana psycholożka
Lullaby wchodzi do gabinetu. Wita się. Elwira wskazuje ręką i prosi, żeby Lu usiadła. Lullaby siada. Cisza.
Psycholożka w skupieniu swoimi miniaturowymi ślepiami zdaje się filtrować mózg Lullaby. Wciąż cisza.
Lullaby zaczyna myśleć: „Chyba chce, żebym zaczęła. Może to taka forma grzecznościowa, że pacjent zawsze zaczyna. Nie cierpię form grzecznościowych”.
LULLABY: Proszę mówić do mnie Lullaby. Po prostu Lullaby. Bez żadnego zbędnego „Pani”.
ELWIRA: Dobrze, a więc będziemy mówić sobie „na ty”. Elwira jestem.
LULLABY: Lullaby. (wyciąga do Elwiry rękę)
Lu i E ściskają sobie dłonie. Elwira podają ją miękko i tak zwanego "śledzia”, jak to mówi koleżanka Lullaby, a czego Lullaby nie cierpi.
Cisza.
Lullaby czeka.
Elwira czeka. Elwira ewidentnie wsłuchuje się w ciszę. Wyszukuje w niej ukrytych znaczeń. Długość ciszy. Proporcjonalność ciszy. Cisza odnośnie. Cisza w porównaniu. Zjawiska dookołaciszowe. I inne.
Lullaby zaczyna się nerwowo wiercić w fotelu.
Lullaby zaczyna się nudzić i stresować. Burczy jej w brzuchu.
LULLABY: Nie wiesz co powiedzieć? Na twoim miejscu wiedziałabym co powiedzieć.
ELWIRA: A co chciałabyś, żebym powiedziała?
LULLABY: „Lullaby jesteś piękna. Inteligentna, seksowna. Niesamowicie mądra i utalentowana”.
ELWIRA: Na pewno chcesz, żebym TO powiedziała?
LULLABY: Nie. Właściwie to nie. Właściwie to wolałabym, żebyś powiedziała coś od siebie.
ELWIRA: To twoja terapia Lullaby. Ty decydujesz.
Głęboka cisza.
LULLABY: (znienacka) Dupa.
ELWIRA: Słucham.
LULLABY: Chcę, żebyś powiedziała „Dupa”. „Lullaby jesteś w dupie. Jednej wielkiej ciemnej dupie i raz na zawsze przyjmij to do wiadomości”.
ELWIRA: Mhm. Czyli mam powiedzieć „Dupa”?
LULLABY: Nie. Powiedz coś od siebie.
ELWIRA: Dlaczego chcesz, żebym powiedziała „dupa”?
LULLABY: Sama nie wiem. Już nie chcę.
ELWIRA: Mhm.
Cisza.
Na tyle na ile się da Lullaby buja się na krześle. I wierci.
Dłuuuuga cisza.
LULLABY: Dupa dupa dupa dupa. Jestem w dupie. Jestem dupą. Jak tak nic nie mówisz, to robi mi się czarna dziura w mózgu. Jeszcze nie tak wielka jak w dupie, ale rośnie.
ELWIRA: Mhm.
Cisza.
ELWIRA: Aha czyli dupa rośnie.
LULLABY: Nie powiedziałam „Dupa rośnie” tylko „Wielka czarna dziura z mojej głowy rośnie”.
ELWIRA: Aha czyli dziura z głowy rośnie. Mhm. (Kiwa głową z ewidentnym zrozumieniem).
Cisza.
Elwira patrzy w skupieniu na Lullaby i lekko kiwa głową. Próbuje się przy tym delikatnie uśmiechać, ale wygląda jakby bolał ją ząb.
Lullaby strzela długopisem. Stuka długopisem. Gryzie długopis. Włącza i wyłącza długopis czołem. Potem na zmianę włącza długopis zębami i wyłącza językiem.
Rozgląda się wszędzie. Patrzy wszędzie. Widzi wszystko i nic.
Cisza.
Cisza.
Cisza.
Cisza.
Bardzo denerwująca i stresująca cisza.
LULLABY: Wiesz co Elwiro? Powiem ci coś w tajemnicy. Potrafię wykonać pewną sztuczkę. Tą sztuczkę trenowałam wiele tysięcy razy ale nigdy w realu. Oczywiście, w tym momencie muszę zaznaczyć, że z zawodu jestem iluzjonistką-magiczką.
Lullaby patrzy Elwirze głęboko w oczy i zawiesza głos jakby szukała potwierdzenia, że Elwira rozumie co się do niej mówi.
LULLABY: Otóż, aktualnie: Pali mnie mózg. Zazwyczaj wkładam wtedy głowę do lodówki, ale w tej chwili sama rozumiesz. (W zasadzie nie wiadomo czy Elwira rozumie, ale stara się na taką wyglądać).
Stanie się tak: wyjdę stąd, skręcę w lewo i przejdę pod mostem kolejowym. Tam zatrzymam się, mocno skupię i, uwaga, fanfary, zniknę! Tylko, uważaj, żeby sztuczka zadziałała, trzeba być w pełnej desperacji- trzeba mocno chcieć zniknąć, żeby zniknąć. Czasem można zniknąć pół na pół. A wtedy już nie być człowiekiem, już nie być dajmy na to Lullaby, ale być czymś innym. Zaznaczam „CZYMŚ” innym, nie „kimś” innym. Czymś, co w rzeczywistości, w sensie na co dzień, jest… martwe.
Lullaby zawiesza głos i pozostawia w powietrzu posmak zgrozy.
Elwira szybko zapisuje coś na kartce.
ELWIRA: Proszę tutaj podpisać.
LULLABY: (czyta na głos) Oświadczam, że po wyjściu z gabinetu Pani Magister Elwiry G. nie zrobię sobie nic złego.
Lullaby podpisuje. Opiera plecy ostrożnie na fotelu.
Cisza.
LULLABY: Rozumiem, że to już koniec.
Elwira patrzy na zegarek. Uśmiecha się tym swoim szczerzącym zęby uśmiechem.
ELWIRA: Właściwie to nie. Masz jeszcze minutę, Lullaby. (szeroki uśmiech= bolący ząb). Możesz ją jakoś wykorzystać.
Lullaby wyobraża sobie, że spada z krzesła i rozbija głowę o kant stołu.
KONIEC.
EPILOG:
Tego dnia Lullaby istotnie wyszła z gabinetu na ulicę, skręciła w lewo i przeszła pod mostem kolejowym. Skupiła się mocno, ale niezbyt mocno. Zniknęła więc jedynie pół na pół. Upadła plecami na zimny chodnik, powoli stając się tym zimnym kojącym ból chodnikiem.
z notatnika Lullaby
Ponieważ miała głębokie problemy z określeniem siebie, szukała łapczywie punktu zaczepienia w projekcji siebie w dalekiej przyszłości: "Kim bym mogła zostać? Prawniczką? Dietetyczką? Kosmetyczka? Malarką? Fryzjerką?...". Pomysłom nie było końca, stąd rosło jej zagubienie. Głowa kręciła się na szyi jak na teście dla przyszłych astronautów.
Pewnego dnia przyszła do domu i stwierdziła:
-Kochaninie zdecydowałam. Chce być Nikim.
A że Kochanin bardzo ją kochał pstryknął palcami i powiedział:
-Kochanino, a więc cie nie ma.
I zniknęła ona.
Pewnego dnia przyszła do domu i stwierdziła:
-Kochaninie zdecydowałam. Chce być Nikim.
A że Kochanin bardzo ją kochał pstryknął palcami i powiedział:
-Kochanino, a więc cie nie ma.
I zniknęła ona.
coś szalonego
Luby pracuje przy komputerze (facebook i jego farma). Lullaby leży na łóżku i czyta książkę, której bohater ma dużo przygód co inspiruje ją do myślenia.
Lullaby: Luby, zróbmy coś szalonego! Proszę cię! Obiecuję, że jedno Coś szalonego w moim życiu wystarczy. Wiesz, żebym potem jak będę miała męża i dzieci nie była sfrustrowana żałując, że nic szalonego w życiu nie zrobiłam i że już jest za późno.
Luby: Dobra. Kiedy? Dzisiaj? Jutro?
Lullaby: Jak najszybciej. Kochany jesteś, wiesz?
Luby: Wiem.
Lullaby: Nie każdy tak od razu by się zgodził.
Ta sama sytuacja, 5 minut później. Bohater książki, którą czyta Lullaby wiele poświęcił, żeby osiągnąć te parametry, które posiada:
Lullaby: Luby?
Luby: Tak?
Lullaby: Strasznie chciałabym się nad czymś napracować. No wiesz, włożyć w osiągnięcie czegoś mnóstwo wysiłku. Harować jak wół. Wtedy to się czuje, że się robi coś sensownego, prawda?
Luby: Prawda. Ale wiesz co myślę, że ty się zapracowujesz każdego dnia.
Lullaby: Ciekawe nad czym.
Luby: No nad tym wszystkim.
Lullaby: Czyli?
Luby: Nad swoim zdrowiem, żeby być w takim stanie jak jesteś żeby nie chorować.
Lullaby: No właśnie i to jest najgorsze! Wszyscy myślą, że jak czubek bierze przykładnie leki, wychodzi z domu i wykonuje jakieś tam funkcje społeczne, to że to największe osiągnięcie na jakie go stać i wszyscy są z niego dumni. A ja nie chcę być po prostu czubkiem w stanie reemisji i spocząć na laurach.
Luby: (z żartem) Nie chcesz być czubkiem?!
Lullaby: No ale ja nie jestem żadnym ciekawym czubkiem.
Luby: Nie chcesz być czubkiem??? Pierwsze słyszę, żeby ktoś nie chciał być czubkiem.
Lullaby: No weź się nie nabijaj. Ja naprawdę nie jestem interesującym czubkiem. Gdyby powstał o mnie film byłby beznadziejny i tylko Krzysztof Varga by się nim zachwycił chociaż by go nie obejrzał.
Luby: Dla mnie jesteś najwspanialszym czubkiem jakiego znam. I masz najlepsze cycki.
Lullaby: Dziękuję.
Luby: Proszę. Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć.
Lullaby: Luby, zróbmy coś szalonego! Proszę cię! Obiecuję, że jedno Coś szalonego w moim życiu wystarczy. Wiesz, żebym potem jak będę miała męża i dzieci nie była sfrustrowana żałując, że nic szalonego w życiu nie zrobiłam i że już jest za późno.
Luby: Dobra. Kiedy? Dzisiaj? Jutro?
Lullaby: Jak najszybciej. Kochany jesteś, wiesz?
Luby: Wiem.
Lullaby: Nie każdy tak od razu by się zgodził.
Ta sama sytuacja, 5 minut później. Bohater książki, którą czyta Lullaby wiele poświęcił, żeby osiągnąć te parametry, które posiada:
Lullaby: Luby?
Luby: Tak?
Lullaby: Strasznie chciałabym się nad czymś napracować. No wiesz, włożyć w osiągnięcie czegoś mnóstwo wysiłku. Harować jak wół. Wtedy to się czuje, że się robi coś sensownego, prawda?
Luby: Prawda. Ale wiesz co myślę, że ty się zapracowujesz każdego dnia.
Lullaby: Ciekawe nad czym.
Luby: No nad tym wszystkim.
Lullaby: Czyli?
Luby: Nad swoim zdrowiem, żeby być w takim stanie jak jesteś żeby nie chorować.
Lullaby: No właśnie i to jest najgorsze! Wszyscy myślą, że jak czubek bierze przykładnie leki, wychodzi z domu i wykonuje jakieś tam funkcje społeczne, to że to największe osiągnięcie na jakie go stać i wszyscy są z niego dumni. A ja nie chcę być po prostu czubkiem w stanie reemisji i spocząć na laurach.
Luby: (z żartem) Nie chcesz być czubkiem?!
Lullaby: No ale ja nie jestem żadnym ciekawym czubkiem.
Luby: Nie chcesz być czubkiem??? Pierwsze słyszę, żeby ktoś nie chciał być czubkiem.
Lullaby: No weź się nie nabijaj. Ja naprawdę nie jestem interesującym czubkiem. Gdyby powstał o mnie film byłby beznadziejny i tylko Krzysztof Varga by się nim zachwycił chociaż by go nie obejrzał.
Luby: Dla mnie jesteś najwspanialszym czubkiem jakiego znam. I masz najlepsze cycki.
Lullaby: Dziękuję.
Luby: Proszę. Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć.
Subskrybuj:
Posty (Atom)