Lullaby: (za kulisą) No dobra zgadzam się, żeby ucięło mi rękę, nogę, jeszcze raz rękę, ucho i głowę. To dopiero będzie szoł!
Lullaby: (ze sceny) Kłaniam się serdecznie Państwu. Niezmierniem rada perlistością Państwa śmiechu na widok sikającej z moich kończyn fali krwi. Czuję się jak królowa obrosła złotem, tak na mnie Państwo pożądliwie patrzą, choć pewna nie jestem, bo chwilowo nie mam oczu. Ale cieszę się z Państwem potwornie, proszę mi wierzyć, klaszczę wespół piersiami mymi, gdyż aktualnie nie mam rąk.
(oklaski! wrzawa! piski!)
Lullaby: Tak wiem, był to szoł jakich mało, ale starczy już tego dobrego. Pozbieram się teraz szybko i lecę.
(oklaskom i wrzawom nie ma końca)
Lullaby: No starczy, spokój już. Znikam. Pa. Muszę lecieć. Za pięć minut występuję jeszcze w Nowym Jorku.
poniedziałek, 29 marca 2010
niedziela, 28 marca 2010
drzewo
Czasami Lullaby biegnie co sił w nogach daleko na łąkę. Na pustą łąkę pełną trawy i dmuchawców. Biegnie bez zatrzymania do utraty tchu. Biegnie tak szybko, że nogi jej ledwie muskają ziemię. Jakby leciała nie biegła. A przecież Lullaby ciężka jest. I nagle Lullaby zatrzymuje się wryta w ziemię i staje się drzewem.
Lullaby: Nie chę być niczym innym natenczas!
Mała ruda wiewiórka przynosi jej jedzenie. Dziupla w żołądku Lullaby jest zawsze szeroko otwarta i pusta wtedy. Lullaby połyka orzeszki, zagryza ciastkami, je kotlety sojowe na przemian z czekoladą. Potem paluszki, precelki i czipsy. Potem chleb z serem wędzonym. Potem ser wędzony. A potem chleb. Potem grzanki z masłem i z dżemem. Potem zagryza pizzę naleśnikiem. O potem już jej wszystko jedno (byle nie mięso! drzewa nie jedzą mięs!), przegryza i połyka jedno za drugim.
Lullaby: Mogła bym być Baobabem, ale czy Baobab robi się złoty na jesień?
Ręce Lullaby są w takiej chwili, puste, spróchniałe i bez sensu. Nogi ma splątane w korzeń i zakopane głęboko w ziemię.
Lullaby: Nie chcę moich nóg pamiętać.
I połyka kilogram marchewki.
Lullaby: Nie chę być niczym innym natenczas!
Mała ruda wiewiórka przynosi jej jedzenie. Dziupla w żołądku Lullaby jest zawsze szeroko otwarta i pusta wtedy. Lullaby połyka orzeszki, zagryza ciastkami, je kotlety sojowe na przemian z czekoladą. Potem paluszki, precelki i czipsy. Potem chleb z serem wędzonym. Potem ser wędzony. A potem chleb. Potem grzanki z masłem i z dżemem. Potem zagryza pizzę naleśnikiem. O potem już jej wszystko jedno (byle nie mięso! drzewa nie jedzą mięs!), przegryza i połyka jedno za drugim.
Lullaby: Mogła bym być Baobabem, ale czy Baobab robi się złoty na jesień?
Ręce Lullaby są w takiej chwili, puste, spróchniałe i bez sensu. Nogi ma splątane w korzeń i zakopane głęboko w ziemię.
Lullaby: Nie chcę moich nóg pamiętać.
I połyka kilogram marchewki.
smutna dziewczyna
Lullaby spotkała w teatrze bardzo smutną dziewczynę. Stała na przeciwko lustra. Za każdym razem, kiedy niechcący jej wzrok zatrzymał się na lustrze i zobaczyła w nim siebie peszyła się i rumieniła. Ogromność jej oczu potęgowała wyraz smutku na jej twarzy.
Lullaby: Dlaczego jesteś smutna?
Smutna: Chcesz, zamienimy się ciałami? Moje jest mi zupełnie niepotrzebne. Znudziło mi się.
Dziewczyna uśmiechnęła się, ale Lullaby wiedziała, że tylko chce ją zmylić.
Lullaby: Po co ci moje ciało? Po co ci ciało w ogóle?
Smutna: Chcę być chociaż na chwilę tak silna jak ty, Lullaby.
Lullaby: Spójrz.
Powiedziała Lullaby po czym rozpadła się na milion kawałków. W sekundę. Od tak jak stała. Po czym wzięła się w garść i wrzuciła do kosza.
Lullaby: Rzut za sto punktów (śmiech i uśmiech)
Smutna: (prawie płacz).
Lullaby: Nie martw się, to tylko sztuczka.
Smutna jechała tym samym metrem co Lullaby. w tę samą stronę. Potem szła tymi samymi schodami.
Lullaby: Jak podobało ci się przedstawienie?
Smutna milczała.
Lullaby: Wiesz, przedstawienia są dla mnie zakazane. W tajemnicy ci powiem,że byłam tam zupełnie nielegalnie. Kiedy patrzę jak aktorzy grają gubię swoje oczy. W moim życiu są one bardzo ważne. Jestem artystką estradową, obserwuję reakcje publiczności. Bez publiczności nic nie jest ważne.
Smutna: Co to jest publiczność, Lu?
Lullaby: To jest wszystko to co chciałabyś zobaczyć i wszystko to co chce coś zobaczyć. Po za tym nie wiem. Tak mi się tylko wydaje.
Smutna szła dalej tą samą ulicą co Lullaby. Lullaby kuśtykała w ten sam rytm i mówiła tą samą dławiącą chrypką, żeby ją pocieszyć.
Podeszły pod tą samą klatkę. Wjechały tą samą windą. Jednocześnie przekręciły klucz.
Smutna: Lu? Czy mogę się koło Ciebie położyć?
Lullaby: Jasne.
Rano, kiedy wstało Słońce, czar prysł.
Lullaby: Dlaczego jesteś smutna?
Smutna: Chcesz, zamienimy się ciałami? Moje jest mi zupełnie niepotrzebne. Znudziło mi się.
Dziewczyna uśmiechnęła się, ale Lullaby wiedziała, że tylko chce ją zmylić.
Lullaby: Po co ci moje ciało? Po co ci ciało w ogóle?
Smutna: Chcę być chociaż na chwilę tak silna jak ty, Lullaby.
Lullaby: Spójrz.
Powiedziała Lullaby po czym rozpadła się na milion kawałków. W sekundę. Od tak jak stała. Po czym wzięła się w garść i wrzuciła do kosza.
Lullaby: Rzut za sto punktów (śmiech i uśmiech)
Smutna: (prawie płacz).
Lullaby: Nie martw się, to tylko sztuczka.
Smutna jechała tym samym metrem co Lullaby. w tę samą stronę. Potem szła tymi samymi schodami.
Lullaby: Jak podobało ci się przedstawienie?
Smutna milczała.
Lullaby: Wiesz, przedstawienia są dla mnie zakazane. W tajemnicy ci powiem,że byłam tam zupełnie nielegalnie. Kiedy patrzę jak aktorzy grają gubię swoje oczy. W moim życiu są one bardzo ważne. Jestem artystką estradową, obserwuję reakcje publiczności. Bez publiczności nic nie jest ważne.
Smutna: Co to jest publiczność, Lu?
Lullaby: To jest wszystko to co chciałabyś zobaczyć i wszystko to co chce coś zobaczyć. Po za tym nie wiem. Tak mi się tylko wydaje.
Smutna szła dalej tą samą ulicą co Lullaby. Lullaby kuśtykała w ten sam rytm i mówiła tą samą dławiącą chrypką, żeby ją pocieszyć.
Podeszły pod tą samą klatkę. Wjechały tą samą windą. Jednocześnie przekręciły klucz.
Smutna: Lu? Czy mogę się koło Ciebie położyć?
Lullaby: Jasne.
Rano, kiedy wstało Słońce, czar prysł.
Subskrybuj:
Posty (Atom)