poniedziałek, 5 grudnia 2011

Francis Ford Coppola, Robert Downey, Jr., Sting (Gordon Sumner), Axl Rose i Ja. I wielu wielu inncyh, znanych- nie znanych. Wszyscy mamy to samo gówno we łbie, albo właśnie cierpimy na brak. Nieprawidłowy metabolizm- sraczka na zmiane z zatwardzeniem. Dwa bieguny. "Bipolar disorder" brzmi jak eufemizm.

piątek, 22 października 2010

podróż pociągiem

Luby i Lullaby wsiedli do klimatyzowanego wagonu, rzucili torbę na górę, rozsiedli się i wyciągnęli książki i gazety. Luby czyta gazetę jak w transie, nic nie jest go w stanie rozproszyć.
Lullaby: Lubyyy?
Poza Lullaby, która mniej więcej co 20 minut ma jakieś ważne pytanie.
Luby: Taaak?
Lullaby: A jak Ty to robisz, że tak czytasz i czytasz i nawet nie odwracasz na chwilę wzroku?
Luby: No jakoś tak wychodzi.
Lullaby: Szkoda, że ja tak nie umiem.
Luby: Bardzo szkoda...
Lullaby: Bo ja to się potrafię tak skupić co najwyżej godzinę na książce, pomimo, że jest strasznie ciekawa, a potem to muszę, najlepiej zmienić książkę, albo rozwiązać sudoku... A tak w ogóle to, strasznie ciekawa ta książka jest, wiesz? Normalnie wkręciłam się. Niby książka dla dzieci, a narracja taka dojrzała. Dawno na taką nie trafiłam, nawet w tych najnowszych polskich kryminałach. Beznadziejne te kryminały tak na marginesie. Już mniejsza o fabułę, ale o styl pisania, o sposób wypowiedzi. Jakby każdemu dzisiaj wydawali książki, tylko za to, że napisał albo napisała coś co ma więcej niż 10 stron, ale jakości to to nie ma żadnej, zupełne narracyjne zero. Słuchasz mnie? No dobra, czytaj sobie, już Ci nie przeszkadzam.

Podróż trwała dopiero 3 godziny (z sześciu planowanych), a Lullaby już 5 razy wyjmowała coś z torby.
Lullaby: Luby? Zdejmiesz mi? - przeciągała błagalnie, aż Luby spojrzał znad gazety- Zimno od tej klimatyzacji, przebiorę tylko spodnie. Proszę, proszę, proszęęęę...
10 minut później.
Lullaby: Luby, a zdejmiesz jeszcze raz? Tylko wyciągną notes!- dodała szybko- Proszęęę...
Luby: No dobra, ale to już ostatni raz. - otwiera torbę- Patrz jaki tu jest bałagan. No nie: cały garnitur się pogiął.
Lullaby: Wyprasuję Ci!- Lullaby wyszczerzyła zęby w rozbrajającym uśmiechu.
Luby: No dobra tylko weź te swoje piękne opaski, żeby ci się ie połamały
Lullaby poczuła dumę, że jej mężczyzna jest tak wspaniałym znawcą właściwości żeńskich opasek do włosów (tj. że się łatwo łamią). Nie każdy facet ma tak szczegółowe informacje i tak troskliwy stosunek do rzeczy typowo damskich.
Lullaby: Racja! To może ja je lepiej ubiorę...- i włożyła na łeb opaskę czarną aksamitną z wielką kokardą i doprawiła szarą plastikową. Pomimo, że czarne ogromne kokardy (oby jak największe!) we włosach były najnowszym krzykiem mody, Lullaby wyglądała w swojej co najmniej zabawnie. Luby nie mógł ukryć rozbawienia.
Lullaby: No co!? Przecież muszę mieć na sobie jakąś ozdobę- Lullaby chciała elegancko wyglądać na weselu, na który właśnie jechali- Wyśmiałeś przecież mój srebrny łańcuszek!
Luby uśmiechnął się jeszcze szerzej, gdy przypomniał sobie Lullaby w zwisającym na piersi grubym srebrnym raperskim łańcuchem.
Lullaby: oj! no i znowu popisałam się długopisem!- kiedy Lullaby próbowała naślinionym palcem zetrzeć niebieską kreskę z białej bluzki, Luby zaczął szturchać ją łokciem.
Luby: Patrz- wskazał ukradkiem głową na siedzącego po lewej chudego chłopaka z teczką na kolanach. Teczka była pełna komiksowych rysunków. Lullaby uwielbiała komiksy, o czym Luby wiedział doskonale. Wydała w stronę Lubego bezgłośne "WOW" na co on kiwnął głową, że "no".
5 minut później. Tym razem to Lullaby szturcha łokciem Lubego.
Lullaby: Luby patrz- wskazała na chłopaka z lewej- Ale mu zazdroszczę! Patrz ile już zapisał. Będzie ze 3 strony. Ciekawe jak to się robi, że się tak siedzi i pisze i jest napisane.
Luby: (chcąc pocieszyć Lullaby, że na pewno ona też tak potrafi i że nie koniecznie on jest wcale lepszy od niej): E tam. A może on pisze coś z matematyki na przykład?
Lullaby: E. Na pewno nie. Zobacz, nie ma ani jednej cyferki. Na pewno to jakaś komiksowa historia.
Przez następne 10 minut Lullaby uważnie, z wywieszonym językiem na przemian z zagryzioną dolną wargą, łypała okiem w stronę sąsiada z lewej i próbowała rozszyfrować jego pisanie.
Lullaby: Kurcze no.
Luby: Nie da się ukryć.
Lullaby: O tak! Że też musi pisać akurat hieroglifami.
Lullaby, żeby pozbyć się kompleksów, chwyciła notes i spisała.
Luby, rozkoszując się błogą ciszą, zagłębił się w lekturze.

wtorek, 20 lipca 2010

kłopoty ze wstawaniem

Psy: Czy twój partner ci w jakiś sposób pomaga?
Lullaby: Partner… ( przez zbyt dużą ilość snu, Lullaby jest lekko roztargniona) Eeee… Luby, tak! Tak. Bardzo się stara…
Psy: W jaki sposób?
Lullaby: Na przykład, bardzo się stara, żeby wykonać z rana wszystkie polecenia, o jakie go poproszę wieczorem. Przy czym pierwszy mój sposób-polecienie był totalną porażką:

Lullaby: „Koniecznie mnie obudź z rana, ale tak, żebym naprawdę wstała!”
Dzień 1: Z rana Luby najpierw: mówi. Domyślam się, że miłym głosem (tylko, że nie pamiętam, bo wciąż śpię jak kamień). I nic. Potem krzyczy, a że ja otwieram oczy i coś tam mruczę pod nosem, bierze to za znak, że już jestem obudzona. A już stu procentowej pewności nabiera, kiedy pytam: „która godzina?”. Zadowolony z wykonanego zadania wychodzi do pracy, a ja spostrzegam, że mam na półce cały zestaw ślicznych kolorowych matrioszek i że przecież spokojnie mogę podarować jedną dla Ale, która tak bardzo prosiła chociaż o kawałek tej mojej, wtedy jedynej, co stoi na meblach obok książek z działu „reportaże”. „Co za rozkosz!”. Lubię być miła i dawać prezenty, zwłaszcza te wymarzone.
Psy: Przepraszam, o co chodzi z tymi… matrioszkami? Tak?
Lullaby: O to, że wyszedł, a ja śpię dalej i zupełnie nie pamiętam, żeby w ogóle mnie budził, za co mu się wieczorem obrywa. „Koniecznie mnie obudź znowu z rana. Proszę. Proszę. Proszę. Ale tym razem naprawdę skutecznie. Dobrze? Nie tak, żebym tylko otworzyła oczy, ale, żebym na przykład usiadła na łóżku. O tak to by było dobre. Jak usiądę, to będzie mniejsze prawdopodobieństwo, że zasnę znowu, prawda? Bo na siedząco trudniej zasnąć, nie myślisz?”
Dzień drugi: Właściwie nie pamiętam, żeby Luby najpierw mówił, tylko tak sobie wyobrażam, że pewnie najpierw spokojnie mnie budzi, a dopiero potem krzyczy. Równie prawdopodobne jest to, że zaczyna od razu mną potrząsać, bo takie relacje zdaje mi, kiedy po przyjściu z pracy, pytam go z wyrzutem: „Dlaczego mnie nie obudziłeś?”.
Paskudne, prawda? Biedny Luby…
Psy: Co on na to?
Lullaby: Cierpliwie to znosi. Właściwie jest mu mnie szkoda, widzi jak się tym przejmuję, więc oferuje dalszą pomoc, a ja podaję mu na tacy nowy, genialniejszy oczywiście, pomysł. „No dobra to może wiesz co? To może mógłbyś mi zrobić kawę i dać się jej napić, to ja na pewno wtedy już nie zasnę, no nie? Mógłbyś? Tzn. wiesz nie chcę Cię wykorzystywać, może samej mi się uda wstać i ją zrobić… Naprawdę? Kochany jesteś! I wiesz co? Od razu ją dużo posłódź, może też cukier mnie bardziej pobudzi. O to by było dobre, ten cukier! Tylko wiesz co? Musisz koniecznie, ale naprawdę KONIECZNIE, przypilnować, żebym ja tej kawy się napiła, okej? Proszę, proszę, proszę. Bardzo Cię proszę. Kochany jesteś.
Dzień trzeci: W skrócie: kawa nie pomogła. Jak się obudziłam była już zimna. A na zegarku dochodziła 12: 30…

Po eksperymentach z potrząsaniem, siadaniem, pójściem do toalety, kawą czy czekoladą przyszła kolej na siadanie przy biurku. Niestety, fotel był zbyt wygodny… Sama rozumiesz. Więc, zamieniłam go na drewniane wbijające się w plecy krzesło i przez jakiś czas skutkowało, tylko, że kupiliśmy dywan…
Psy: Dywan… Co z tym dywanem?
Lullaby: Kiedy zaczęłam pisać, coś mi spadło pod biurko, kucnęłam, żeby podnieść… i obudziłam się po półtorej godziny…

wtorek, 13 lipca 2010

dieta cud!

Godzina około 1 w nocy.
Lullaby ma wyrzuty, że nie wspiera Lubego w jego diecie cud tj Luby od roku jest na diecie, ale nie schudł ani kilograma, chociaż teraz zarzeka się, że to już na pewno TA dieta i że ostro bierze się za siebie, z czego Lullaby jest dumna, bo Luby zaczął uprawiać sport (rower i basen- conajmniej 10 długości!). Więc Lullaby mocno spina się w sobie i choć tej nocy już śpi jednym okiem, drugim ukradkiem dostrzega ruch. I chociaż jedno jej ucho mocno wbite jest w poduszkę to drugie słyszy otwierane drzwi. tym razem Lullaby postanawia działać. Wysila usta i płuca do wypowiedzenia pełnego zdania:
Lullaby: Co ty tam robisz w kuchni?
Luby: Nic.
Lullaby: To zamknij ta lodówkę i chodź spać.
Luby: Ja-ą logófke?
Lullaby: I wyjmij to z buzi co ci przeszkadza mówić wyraźnie.
Luby posłusznie zamyka lodówkę i wraca do pokoju z ponurą miną.
Lullaby: Co jesz?
Luby: Nie rozumiem.
Lullaby: To ja nie rozumiem, bo masz zapchana buzię.
A kiedy Luby w końcu się kładzie, Lullaby przytula się do niego i uśmiecha:
Lullaby: No zdradź mi w końcu co jadłeś.
Na twarzy Lubego pojawia się rumieniec i przez śmiejące się usta mruczy nieśmiało:
Luby: Szyneczkę...

sobota, 24 kwietnia 2010

z notatnika Lullaby

"Także żegnaj"- powiedział Kochanin. Musnął wargami jej twarz i to była cała paleta dotyku na jaką w ten dzień było go stać. Potem płakał.
A ona wklepywała się w ścianę, aż wklepała plecy i kark:
"Zbyt wiotkie mam ręce i nogi na ten czas".

niedziela, 11 kwietnia 2010

Osoby:
LULLABY- główna bohaterka
ELWIRA- młodociana psycholożka

Lullaby wchodzi do gabinetu. Wita się. Elwira wskazuje ręką i prosi, żeby Lu usiadła. Lullaby siada. Cisza.
Psycholożka w skupieniu swoimi miniaturowymi ślepiami zdaje się filtrować mózg Lullaby. Wciąż cisza.
Lullaby zaczyna myśleć: „Chyba chce, żebym zaczęła. Może to taka forma grzecznościowa, że pacjent zawsze zaczyna. Nie cierpię form grzecznościowych”.
LULLABY: Proszę mówić do mnie Lullaby. Po prostu Lullaby. Bez żadnego zbędnego „Pani”.
ELWIRA: Dobrze, a więc będziemy mówić sobie „na ty”. Elwira jestem.
LULLABY: Lullaby. (wyciąga do Elwiry rękę)
Lu i E ściskają sobie dłonie. Elwira podają ją miękko i tak zwanego "śledzia”, jak to mówi koleżanka Lullaby, a czego Lullaby nie cierpi.
Cisza.
Lullaby czeka.
Elwira czeka. Elwira ewidentnie wsłuchuje się w ciszę. Wyszukuje w niej ukrytych znaczeń. Długość ciszy. Proporcjonalność ciszy. Cisza odnośnie. Cisza w porównaniu. Zjawiska dookołaciszowe. I inne.
Lullaby zaczyna się nerwowo wiercić w fotelu.
Lullaby zaczyna się nudzić i stresować. Burczy jej w brzuchu.
LULLABY: Nie wiesz co powiedzieć? Na twoim miejscu wiedziałabym co powiedzieć.
ELWIRA: A co chciałabyś, żebym powiedziała?
LULLABY: „Lullaby jesteś piękna. Inteligentna, seksowna. Niesamowicie mądra i utalentowana”.
ELWIRA: Na pewno chcesz, żebym TO powiedziała?
LULLABY: Nie. Właściwie to nie. Właściwie to wolałabym, żebyś powiedziała coś od siebie.
ELWIRA: To twoja terapia Lullaby. Ty decydujesz.
Głęboka cisza.
LULLABY: (znienacka) Dupa.
ELWIRA: Słucham.
LULLABY: Chcę, żebyś powiedziała „Dupa”. „Lullaby jesteś w dupie. Jednej wielkiej ciemnej dupie i raz na zawsze przyjmij to do wiadomości”.
ELWIRA: Mhm. Czyli mam powiedzieć „Dupa”?
LULLABY: Nie. Powiedz coś od siebie.
ELWIRA: Dlaczego chcesz, żebym powiedziała „dupa”?
LULLABY: Sama nie wiem. Już nie chcę.
ELWIRA: Mhm.
Cisza.
Na tyle na ile się da Lullaby buja się na krześle. I wierci.
Dłuuuuga cisza.
LULLABY: Dupa dupa dupa dupa. Jestem w dupie. Jestem dupą. Jak tak nic nie mówisz, to robi mi się czarna dziura w mózgu. Jeszcze nie tak wielka jak w dupie, ale rośnie.
ELWIRA: Mhm.
Cisza.
ELWIRA: Aha czyli dupa rośnie.
LULLABY: Nie powiedziałam „Dupa rośnie” tylko „Wielka czarna dziura z mojej głowy rośnie”.
ELWIRA: Aha czyli dziura z głowy rośnie. Mhm. (Kiwa głową z ewidentnym zrozumieniem).
Cisza.
Elwira patrzy w skupieniu na Lullaby i lekko kiwa głową. Próbuje się przy tym delikatnie uśmiechać, ale wygląda jakby bolał ją ząb.
Lullaby strzela długopisem. Stuka długopisem. Gryzie długopis. Włącza i wyłącza długopis czołem. Potem na zmianę włącza długopis zębami i wyłącza językiem.
Rozgląda się wszędzie. Patrzy wszędzie. Widzi wszystko i nic.
Cisza.
Cisza.
Cisza.
Cisza.
Bardzo denerwująca i stresująca cisza.
LULLABY: Wiesz co Elwiro? Powiem ci coś w tajemnicy. Potrafię wykonać pewną sztuczkę. Tą sztuczkę trenowałam wiele tysięcy razy ale nigdy w realu. Oczywiście, w tym momencie muszę zaznaczyć, że z zawodu jestem iluzjonistką-magiczką.
Lullaby patrzy Elwirze głęboko w oczy i zawiesza głos jakby szukała potwierdzenia, że Elwira rozumie co się do niej mówi.
LULLABY: Otóż, aktualnie: Pali mnie mózg. Zazwyczaj wkładam wtedy głowę do lodówki, ale w tej chwili sama rozumiesz. (W zasadzie nie wiadomo czy Elwira rozumie, ale stara się na taką wyglądać).
Stanie się tak: wyjdę stąd, skręcę w lewo i przejdę pod mostem kolejowym. Tam zatrzymam się, mocno skupię i, uwaga, fanfary, zniknę! Tylko, uważaj, żeby sztuczka zadziałała, trzeba być w pełnej desperacji- trzeba mocno chcieć zniknąć, żeby zniknąć. Czasem można zniknąć pół na pół. A wtedy już nie być człowiekiem, już nie być dajmy na to Lullaby, ale być czymś innym. Zaznaczam „CZYMŚ” innym, nie „kimś” innym. Czymś, co w rzeczywistości, w sensie na co dzień, jest… martwe.
Lullaby zawiesza głos i pozostawia w powietrzu posmak zgrozy.
Elwira szybko zapisuje coś na kartce.
ELWIRA: Proszę tutaj podpisać.
LULLABY: (czyta na głos) Oświadczam, że po wyjściu z gabinetu Pani Magister Elwiry G. nie zrobię sobie nic złego.
Lullaby podpisuje. Opiera plecy ostrożnie na fotelu.
Cisza.
LULLABY: Rozumiem, że to już koniec.
Elwira patrzy na zegarek. Uśmiecha się tym swoim szczerzącym zęby uśmiechem.
ELWIRA: Właściwie to nie. Masz jeszcze minutę, Lullaby. (szeroki uśmiech= bolący ząb). Możesz ją jakoś wykorzystać.
Lullaby wyobraża sobie, że spada z krzesła i rozbija głowę o kant stołu.

KONIEC.

EPILOG:
Tego dnia Lullaby istotnie wyszła z gabinetu na ulicę, skręciła w lewo i przeszła pod mostem kolejowym. Skupiła się mocno, ale niezbyt mocno. Zniknęła więc jedynie pół na pół. Upadła plecami na zimny chodnik, powoli stając się tym zimnym kojącym ból chodnikiem.

z notatnika Lullaby

Ponieważ miała głębokie problemy z określeniem siebie, szukała łapczywie punktu zaczepienia w projekcji siebie w dalekiej przyszłości: "Kim bym mogła zostać? Prawniczką? Dietetyczką? Kosmetyczka? Malarką? Fryzjerką?...". Pomysłom nie było końca, stąd rosło jej zagubienie. Głowa kręciła się na szyi jak na teście dla przyszłych astronautów.
Pewnego dnia przyszła do domu i stwierdziła:
-Kochaninie zdecydowałam. Chce być Nikim.
A że Kochanin bardzo ją kochał pstryknął palcami i powiedział:
-Kochanino, a więc cie nie ma.
I zniknęła ona.