poniedziałek, 29 marca 2010

szoł.

Lullaby: (za kulisą) No dobra zgadzam się, żeby ucięło mi rękę, nogę, jeszcze raz rękę, ucho i głowę. To dopiero będzie szoł!

Lullaby: (ze sceny) Kłaniam się serdecznie Państwu. Niezmierniem rada perlistością Państwa śmiechu na widok sikającej z moich kończyn fali krwi. Czuję się jak królowa obrosła złotem, tak na mnie Państwo pożądliwie patrzą, choć pewna nie jestem, bo chwilowo nie mam oczu. Ale cieszę się z Państwem potwornie, proszę mi wierzyć, klaszczę wespół piersiami mymi, gdyż aktualnie nie mam rąk.
(oklaski! wrzawa! piski!)
Lullaby: Tak wiem, był to szoł jakich mało, ale starczy już tego dobrego. Pozbieram się teraz szybko i lecę.
(oklaskom i wrzawom nie ma końca)
Lullaby: No starczy, spokój już. Znikam. Pa. Muszę lecieć. Za pięć minut występuję jeszcze w Nowym Jorku.

1 komentarz:

  1. "Czem jest tworzenie? - samolecznictwem".
    E. Zegadłowicz, Myśli

    OdpowiedzUsuń