niedziela, 28 marca 2010

smutna dziewczyna

Lullaby spotkała w teatrze bardzo smutną dziewczynę. Stała na przeciwko lustra. Za każdym razem, kiedy niechcący jej wzrok zatrzymał się na lustrze i zobaczyła w nim siebie peszyła się i rumieniła. Ogromność jej oczu potęgowała wyraz smutku na jej twarzy.
Lullaby: Dlaczego jesteś smutna?
Smutna: Chcesz, zamienimy się ciałami? Moje jest mi zupełnie niepotrzebne. Znudziło mi się.
Dziewczyna uśmiechnęła się, ale Lullaby wiedziała, że tylko chce ją zmylić.
Lullaby: Po co ci moje ciało? Po co ci ciało w ogóle?
Smutna: Chcę być chociaż na chwilę tak silna jak ty, Lullaby.
Lullaby: Spójrz.
Powiedziała Lullaby po czym rozpadła się na milion kawałków. W sekundę. Od tak jak stała. Po czym wzięła się w garść i wrzuciła do kosza.
Lullaby: Rzut za sto punktów (śmiech i uśmiech)
Smutna: (prawie płacz).
Lullaby: Nie martw się, to tylko sztuczka.
Smutna jechała tym samym metrem co Lullaby. w tę samą stronę. Potem szła tymi samymi schodami.
Lullaby: Jak podobało ci się przedstawienie?
Smutna milczała.
Lullaby: Wiesz, przedstawienia są dla mnie zakazane. W tajemnicy ci powiem,że byłam tam zupełnie nielegalnie. Kiedy patrzę jak aktorzy grają gubię swoje oczy. W moim życiu są one bardzo ważne. Jestem artystką estradową, obserwuję reakcje publiczności. Bez publiczności nic nie jest ważne.
Smutna: Co to jest publiczność, Lu?
Lullaby: To jest wszystko to co chciałabyś zobaczyć i wszystko to co chce coś zobaczyć. Po za tym nie wiem. Tak mi się tylko wydaje.
Smutna szła dalej tą samą ulicą co Lullaby. Lullaby kuśtykała w ten sam rytm i mówiła tą samą dławiącą chrypką, żeby ją pocieszyć.
Podeszły pod tą samą klatkę. Wjechały tą samą windą. Jednocześnie przekręciły klucz.
Smutna: Lu? Czy mogę się koło Ciebie położyć?
Lullaby: Jasne.
Rano, kiedy wstało Słońce, czar prysł.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz