niedziela, 28 marca 2010

drzewo

Czasami Lullaby biegnie co sił w nogach daleko na łąkę. Na pustą łąkę pełną trawy i dmuchawców. Biegnie bez zatrzymania do utraty tchu. Biegnie tak szybko, że nogi jej ledwie muskają ziemię. Jakby leciała nie biegła. A przecież Lullaby ciężka jest. I nagle Lullaby zatrzymuje się wryta w ziemię i staje się drzewem.
Lullaby: Nie chę być niczym innym natenczas!
Mała ruda wiewiórka przynosi jej jedzenie. Dziupla w żołądku Lullaby jest zawsze szeroko otwarta i pusta wtedy. Lullaby połyka orzeszki, zagryza ciastkami, je kotlety sojowe na przemian z czekoladą. Potem paluszki, precelki i czipsy. Potem chleb z serem wędzonym. Potem ser wędzony. A potem chleb. Potem grzanki z masłem i z dżemem. Potem zagryza pizzę naleśnikiem. O potem już jej wszystko jedno (byle nie mięso! drzewa nie jedzą mięs!), przegryza i połyka jedno za drugim.
Lullaby: Mogła bym być Baobabem, ale czy Baobab robi się złoty na jesień?
Ręce Lullaby są w takiej chwili, puste, spróchniałe i bez sensu. Nogi ma splątane w korzeń i zakopane głęboko w ziemię.
Lullaby: Nie chcę moich nóg pamiętać.
I połyka kilogram marchewki.

1 komentarz: