wtorek, 20 lipca 2010

kłopoty ze wstawaniem

Psy: Czy twój partner ci w jakiś sposób pomaga?
Lullaby: Partner… ( przez zbyt dużą ilość snu, Lullaby jest lekko roztargniona) Eeee… Luby, tak! Tak. Bardzo się stara…
Psy: W jaki sposób?
Lullaby: Na przykład, bardzo się stara, żeby wykonać z rana wszystkie polecenia, o jakie go poproszę wieczorem. Przy czym pierwszy mój sposób-polecienie był totalną porażką:

Lullaby: „Koniecznie mnie obudź z rana, ale tak, żebym naprawdę wstała!”
Dzień 1: Z rana Luby najpierw: mówi. Domyślam się, że miłym głosem (tylko, że nie pamiętam, bo wciąż śpię jak kamień). I nic. Potem krzyczy, a że ja otwieram oczy i coś tam mruczę pod nosem, bierze to za znak, że już jestem obudzona. A już stu procentowej pewności nabiera, kiedy pytam: „która godzina?”. Zadowolony z wykonanego zadania wychodzi do pracy, a ja spostrzegam, że mam na półce cały zestaw ślicznych kolorowych matrioszek i że przecież spokojnie mogę podarować jedną dla Ale, która tak bardzo prosiła chociaż o kawałek tej mojej, wtedy jedynej, co stoi na meblach obok książek z działu „reportaże”. „Co za rozkosz!”. Lubię być miła i dawać prezenty, zwłaszcza te wymarzone.
Psy: Przepraszam, o co chodzi z tymi… matrioszkami? Tak?
Lullaby: O to, że wyszedł, a ja śpię dalej i zupełnie nie pamiętam, żeby w ogóle mnie budził, za co mu się wieczorem obrywa. „Koniecznie mnie obudź znowu z rana. Proszę. Proszę. Proszę. Ale tym razem naprawdę skutecznie. Dobrze? Nie tak, żebym tylko otworzyła oczy, ale, żebym na przykład usiadła na łóżku. O tak to by było dobre. Jak usiądę, to będzie mniejsze prawdopodobieństwo, że zasnę znowu, prawda? Bo na siedząco trudniej zasnąć, nie myślisz?”
Dzień drugi: Właściwie nie pamiętam, żeby Luby najpierw mówił, tylko tak sobie wyobrażam, że pewnie najpierw spokojnie mnie budzi, a dopiero potem krzyczy. Równie prawdopodobne jest to, że zaczyna od razu mną potrząsać, bo takie relacje zdaje mi, kiedy po przyjściu z pracy, pytam go z wyrzutem: „Dlaczego mnie nie obudziłeś?”.
Paskudne, prawda? Biedny Luby…
Psy: Co on na to?
Lullaby: Cierpliwie to znosi. Właściwie jest mu mnie szkoda, widzi jak się tym przejmuję, więc oferuje dalszą pomoc, a ja podaję mu na tacy nowy, genialniejszy oczywiście, pomysł. „No dobra to może wiesz co? To może mógłbyś mi zrobić kawę i dać się jej napić, to ja na pewno wtedy już nie zasnę, no nie? Mógłbyś? Tzn. wiesz nie chcę Cię wykorzystywać, może samej mi się uda wstać i ją zrobić… Naprawdę? Kochany jesteś! I wiesz co? Od razu ją dużo posłódź, może też cukier mnie bardziej pobudzi. O to by było dobre, ten cukier! Tylko wiesz co? Musisz koniecznie, ale naprawdę KONIECZNIE, przypilnować, żebym ja tej kawy się napiła, okej? Proszę, proszę, proszę. Bardzo Cię proszę. Kochany jesteś.
Dzień trzeci: W skrócie: kawa nie pomogła. Jak się obudziłam była już zimna. A na zegarku dochodziła 12: 30…

Po eksperymentach z potrząsaniem, siadaniem, pójściem do toalety, kawą czy czekoladą przyszła kolej na siadanie przy biurku. Niestety, fotel był zbyt wygodny… Sama rozumiesz. Więc, zamieniłam go na drewniane wbijające się w plecy krzesło i przez jakiś czas skutkowało, tylko, że kupiliśmy dywan…
Psy: Dywan… Co z tym dywanem?
Lullaby: Kiedy zaczęłam pisać, coś mi spadło pod biurko, kucnęłam, żeby podnieść… i obudziłam się po półtorej godziny…

2 komentarze:

  1. A ja zazdroszcze szanownej Lullaby tego lusksusu jakim jest mozliwość spania w nieograniczonych ilosciach, chociąz mnie bardziej pociąga faza "przed"...niczym nieograniczone rozmyslanie, odwiedzanie miejsc ulubionych, pożadanych i tylko moich, kreaowanie idealnego siebie gdzieś w innej czasoprzestrzeni, magicznej...wolnej.
    Lullaby polecilabym na lenia sennego adoptowanie zwierzaka ktorego trzeba nakarmić,wyprowadzić na spacer - pomaga lepiej niż Luby(który pewnie z miłości nie budzi za mocno bo kocha patrzeć jak jego lepsza polowa slodko spi i pewnie wychodzi z wielkim bólem serca że musi, że trzeba bo praca)

    OdpowiedzUsuń
  2. Ten mój nieszczęsny komentarz to pała z ortografii buuu
    Poprawie sie (zwalam na siedzenie po ciemku w związku z artykułem który mi pokazałaś w National Geographic o oszczednosci energii)

    OdpowiedzUsuń